ทั้งหมด มันน่าจะมีลี่งอื่นแฝงอยู่ในนั้น

ไม่ได้รับการคลี่คลาย
ไม่รู้ว่าเขาจะเชื่อหรือไม่เชื่อ เด็กสาวก็ดูเขาไม’ออก ร่างสูงใหญ่ยังคงยืน นิ่งเฝ็ามองคุณปีบอย่างห่วงใยเช่นนั้น เด็กสาวยืนกระสับกระส่ายไม่รู้จะทำตัว อย่างไร ต่างคนต่างยืนนิ่งมองดูร่างผอมบางที่นอนหลับสนิทอยู่บนเตียงก่อนที่ จะเดินแยกกันไปนั่งเอนกายลงบนโซฟา
ดวงตาคมเข้มยังคงทอดสายตาจับอยู่ที่กาชะลองตลอด ความคิดหลาย
อย่างยังคงวนเวียนสับสน ไม่คิดว่ามรดกของคุณ1Iรียางค์ศรีจะเป็นต้นเหตุแห่ง ความยุ่งยากทั้งหมด มันน่าจะมีลี่งอื่นแฝงอยู่ในนั้น แว่นตากันแดด
เคลิ้มหลับไปอย่างนั้นจวบจนเวลาผ่านไปครู่ใหญ่ ศกรถึงสะดุ้งตื่นเมื่อมี เสียงพูดแผ่วเบา
“นะ…นั้า หิวนั้า”
ร่างสูงใหญ่ปราดเข้าไปหาคนที่นอนอยู่บนเตียงทันที พร้อมๆ กับที่แพรสา ก็รีบลุกพรวดไปหาผู้ที่เป็นนาย ศกรเอี้อมมือไปจับเหยือกนั้าที่วางอยู่บนโต๊ะ ข้างหัวเตียงมารินใส่แก้ว แต่ทันทีที่หยาดนํ้ารินตัวลงในแก้วใบใส แพรสาก็ร้องลั่น
“ผู้กองคะผู้กอง ดูนั้าในเหยือกสิคะ!”
ดวงตาคมกริบตวัดมองตามคำบอก นั้าในเหยือกหาใช่นํ้าสะอาดบริสุทธิ้ ไม่! มันปะปนไปด้วยตะกอนขุ่นขาวเข้มข้นมากพอที่จะทำให้นั้าใสสะอาดกลาย เป็นตะกอนขุ่น แม้ไม่อาจที่จะระบุได้ว่าสิงที่เห็นคืออะไร แต่ศกรก็บอกตัวเอง ได้ว่าวัตถุแปลกปลอมนี้คงเป็นสาเหตุที่ทำให้กาซะลองนอนหลับสนิท
“อะไรคะผู้กอง”
ไม่มีคำตอบให้คนถาม นอกจากคำสั่งที่บอกออกมาเร็วปรื๋อ “ไปเอานํ้ามาให้คุณปีบใหม่แล้วกันแพร” แว่นกันแดด
แพรสารับคำรีบเดินแกมวิ่งออกไปยังด้านนอก ทิ้งให้ศกรอยู่กับกาซะลอง ตามลำพัง มือคร้ามใหญ่เอื้อมไปจับมือผอมบางที่เคลื่อนไหวน้อยๆ อย่างเพิ่ง ได้สติ ดวงตาเรียวยาวลืมขึ้นช้าๆ ก่อนกะพริบถี่ๆ ด้วยความงุนงง
“ออกเวรแล้วหรือคะ”
ศกรพยักหน้า ใจชื้นขึ้นมาเล็กน้อยที่สติสัมปชัญญะของกาซะลองยัง อยู่ครบถ้วน ชายหนุ่มยิ้มอ่อนๆ ให้คนที่นอนซมอย่างห่วงหา ดีโจที่นาทีนี้,ยังมี
ใส่ไว้ในเหยือกนํ้าตอนที่คุณนอนหลับ”
กาซะลองขมวดคิ้ว หันขวับไปมองเหยือกนํ้าที่วางอยู่ข้างหัวเตียงอย่าง รวดเร็ว เพิ่งสังเกตเห็นตะกอนขุ่นขาวที่รวมตัวกันอยู่ในเหยือกนํ้า มันขาวขุ่น จนเห็นได้อย่างชัดเจนจนต้องถามตัวเองว่า หล่อนเองหรือที’เป็นคนกินนี้าโน เหยือกนี้านี้
ถอนหายใจอย่างหนักหน่วง ความหวาดหวั่นในใจดูเหมือนจะยิ่งปะทุ อีกครั้งแล้วหรือทีหล่อนกินยาเกินชนาด ทั้งๆ ที่ไม่เคยรู้ตัว คำถามมากมายผุด ขึ้นในใจ ชักจับต้นชนปลายไม่ถูก
^ตรูที่มองไม่เหั๊นตกลงเป็นใครกันแน่
เห็นสีหน้าคนที่นั่งอยู่ข้างๆ ศกรก็เข้าใจ หลายอย่างเริ่มซับซ้อนสับสนจน เขาเฮงก็หวาดหวั่นไม่แพ้กาชะลอง แต่หากจะตื่นตระหนกกันไปทั้งคู่ โอกาสที่ จะได้รู้ว่าใครคือตัวการที่ทำให้เกิดเรื่องทั้งหมดก็คงจะยาก แว่นตา
“พยายามอย่าเพิ่งสงลัยอะไร ทำตัวให้เป็นปกติ บอกตรงๆ ตอนนี้ผม ก็เดาไม่ถูกเหมือนกันว่าใครเป็นคนปองร้ายคุณ ทางที่ดีที่สุดคุณต้องทำตัวเหมือน กับยังไม่รู้เรื่องอะไร”
“แต่ที่นี่มันเป็นโรงพยาบาลนะคะ!”
“จะที่ไหนก็ตามแต่ ตอนนี้คุณไม่ปลอดภัย เ^อที่ผมบอกเถอะ” นึกเคืองคนหน้าเข้มเสียงแข็ง ขบวนการออกคำ8งรับรองไม่มีใครเกิน ขยับปากจะเถียง
แต่เขากลับพูดขึ้นก่อน
“มันถึงเวลาแล้ว มีหลายอย่างที่คุณต้องรู้”
“อะไรคะ” แทนการโต้ตอบ กาซะลองกลับใจจดจ่อกับคำตอบตรงหน้า ศกรพูดอย่างนี้หมายความว่าอย่างไร
ยังไม่ทันที่ผู้กองหนุ่มจะพูดสิงใด แพรสาก็เปิดประตูเข้ามาพร้อมกับเหยือก นี้า เด็กสาวรีบเดินเข้ามาบอกเหมือนเพิ่งนึกขึ้นได้
“แพรจำได้แล้วค่ะ มือยู่ช่วงหนึ่งที่คุณศรานตามาตามให้แพรไปรับโทร’กัพท์ แล้วเธอ…เธอก็อาสาที่จะเป็นคนเฝ็าคุณปีบค่ะ”

แว่นตากันแดด

Advertisements

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s