โลกจนต้องทรุดตัวลงไปนั่งใหม่ที่เตียง “ยะ…ยา” เอื้อมมือควานไปที่ข้างเตียง แต่ต้องใจหายวาบเมื่อนึกได้ว่ายาที่เคยกินเป็นประจำบัดนี้ไม่มี
คุณปรียางค์ศรียกมือขึ้นไขว่คว้า แต่ความเจ็บปวดที่หัวใจมีมากกว่าจน ต้องหยุดนั่งหอบ หญิงชรานิ่วหน้า และเพียงไม่กี่วินาทีต่อมาหัวใจของประมุข แห่งคุ้มภูคากาซะลองได้หยุดเต้น ร่างเหี่ยวย่นชักกระตุกสองสามทีก่อนที่จะหมด ลมหายใจ
โดยที่ไม่มีโอกาสได้บอกผู้เป็นหลาน…ว่าบุคคลปริศนานี้คือใคร
แต่แพรสากลับสะดุ้งตื่นขึ้นมากลางดึก เมื่อครู่หล่อนฝืนถึงพ่อ ฝืนว่าพ่อ มาหา พ่อบอกว่าจะรับหล่อนไปอยู่ด้วย แว่นตากันแดด
ในภวังค์ของการครึ่งหลับครึ่งตื่น เด็กสาวรีบตอบรับ ก็จะมีความสุขอันใด เท่าได้กลับไปอยู่กับพ่อ ในเมื่อชีวิตทุกวันนี้มีแต่ความทุกข์ทรมาน
เพียงคิดเท่านี้นาตาก็ไหลท่วมหน้า ทั้งโกรธทั้งเจ็บใจที่ไม่อาจรักษาตัวเอง ให้พ้นเงี้อมมือของนายแพทย์สฤษด์คุณไปได้
เหลือบมองไปยังที่นอนข้างๆ ก็เห็นรอยยุบของพี้นฟูกปรากฏชัดเจน แม้ ไม่ปรากฏร่างของชายโฉดที่อยู่ในคราบคนดี แต่เขาก็ได้ทิ้งร่องรอยความบอบชํ้า ไว้ให้หล่อน
สะอี้นไห้อย่างเจ็บปวด เล็บจิกผ้าปูที่นอนจนแทบขาด เจ็บปวดทั้งกายและใจ
นาทีนี้’หล่อนจะอยู่กับ1คร นอกจากพ่อ แว่นกันแดด
หยัดกายลุกขึ้น หมายจะหยิบเชือกไนลอนที่ห้องเก็บของ แต่ยังไม่ทันที่ จะทำสิงใด ประตูห้องก็ถูกทุบป้งๆๆ พร้อมกับเสียงป้าคำสร้อย
“ตื่นๆๆ แพรสา” นี้าเสียงของผู้สูงวัยกว่ามีความตื่นเต้นร้อนรน พอเด็กสาว เปิดประตูออกไปก็เห็นคนงานเก่าแก่ยืนหน้าซีด
“คุณ…คุณท่าน…คุณท่านไม่รู้สึกตัว”
“ปะ…เป็นอะไรไปป้า…คุณท่านเป็นอะไร”
“ไม่รู้…ข้าก็ไม่รู้เหมือนกัน ไปเคาะประตูห้องคุณปีบก็ไม่มีเสียงตอบ”
“งั้นรีบไปกันเถอะป้า” เด็กสาวออกวิ่งนำหน้า ลืมเรื่องตัวเองไปหมด นึกเป็น
แต่ที่ยังสงสัย…ลิ”งที่มันต้องการคืออะไร
ได้กลิ่นดอกปีบกรุ่นกำจายมารุนแรง พยายามฝืนตัวลุกขึ้นแต่กลับรู้สืก เหมือนหนังตาหนักอึ้งง่วงงุนอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน และในช่วงเวลาไม่นาน กาซะลองเผลอหลับไปโดยที่ไม่มีโอกาสได้ล่วงรู้เลยว่าจะมีเหตุการณ์ใดเกิดขึ้น
…นอกจากกลิ่นดอกปีบที่หอมเย็นติดจมูกในห้วงนิทรา… แว่นตา
มันเป็นเวลาดึกมากแล้วที่คุณปรียางค์ศรีเดินวนเวียนอยู่รอบๆ ห้อง ทั่วทั้ง บริเวณเงียบสงัดเห็นเพียงม่านสีขาวพลิ้วไหวตามแรงลม หญิงชราทอดสายตา มองผ่านออกไปยังหน้าต่าง ยังคิดไม่ตกถึงคำบอกเล่าของศกรที่แวะมาหาเมื่อคํ่า
การเสียชีวิตของจ่าเมฆ…รถถูกตัดสายเบรกIดยตั้’งใจ
มั่นใจแล้วว่า3งที่เคยสังหรณ์เริ่มเป็นความจริง
ถอนหายใจอย่างหนักหน่วง ความกลัดกลุ้มแน่นอก ไม่กล้าบอกกาซะลอง ด้วยเกรงว่าหลานสาวจะตื่นตระหนกเสียขวัญ
เพราะถึงจะเป็นทายาทแต่กาซะลองก็จากที่นี่ไปนาน นานเกินกว่าจะหยั่ง ลึกได้ถึงใจใครบางคน
ได้ยินเสียงเหมือนฝีเท้าแผ่วๆ เดินผ่านไปมาอยู่หน้าห้อง ก่อนที่จะหยุด อยู่ตรงนั้น เจ้าของคุ้มภูคากาซะลองใจเต้นตึกตัก ดึกดื่นป้านนีแล้วใครที่ไหน จะมาเดินเล่นเพ่นพ่าน ในเมื่อคนบนตึกก็มีเพียงกาซะลองกับดิสธรเท่านั้น ล่วน คนงานอื่นๆ ต่างพักผ่อนอยู่ในเรือนของตัวเอง
หรือว่า…จะเป็นใครคนนันที่กาซะลองเห็น
มั่นใจว่าหลานสาวไม่ได้ตาฝาด สิ”งที่’เห็นเกิดขึ้น■จริง มีคนเข้ามาในบ้าน แสะ’พยายาม’ท’จะ■ทำสิ’ง’ใดสิ’ง’หนึ่ง
กลั้นหายใจผุดลุกขึ้น แต่ยังไม่ทันที่หญิงชราจะวางเท้าลงที่พืนก็ปรากฏ เสียงเย็นยะเยือกแหบพร่า
“คุณท่าน…”
คุณปรียางค์ศรีสะดุ้งเฮือก มั่นใจว่าไม่ได้หูฝาด มีคนเรียกหาจริงๆ ได้กลิ่น ดอกปีบโชยมารุนแรงจนรู้สีกเย็นเยือกในใจ “คุณท่าน…ผมมาหา”

แว่นกันแดด

Advertisements

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s