“ถ้างั้นผมก็จะกลับกรุงเทพฯ แล้วกันนะฮะ” ยื่นไม้ตาย “สมบ่งสมบัติที่ คุณปีบเขาจะได้มรดกเราก็ไม่ต้องยุ่งกับเขาหรอก”
“อะไรนะ” คุณหญิงยุพาพักตร์หูผึ่ง สมบัติ มรดก นี่หมายความว่า…
“นี่คุณท่านอะไรนั่นแบ่งมรดกให้ยัยปีบแล้วหรือ” แว่นตากันแดด
ดิสธรยิ้มในสีหน้า เป็น1ปอย่างที’คิด หากพูดถึงมรดกสมบัติ แม่คงไม่แคล้ว ต้องสนใจ “ผมก็ได้ยินอย่างนั้นล่ะฮะ” เขาพูดเรื่อยๆ นํ้าเสียงเริ่มไม่ยินดียินร้าย “เห็นคุณยายท่านให้ทนายมาหาที่บ้าน ผมก็ไม่รู้เรื่องอะไรนักหรอก แต่เพื่อน คุณปีบที่เป็นลูกตาทนายนั่นบอกว่าคุณปีบจะได้เป็นผู้จัดการมรดก”
“ผู้จัดการมรดก” คุณหญิงยุพาพักตร์รำพึง บวกลบคูณหารหามูลค่าของ ทรัพย์สินนัยน์ตาวาววับ เพราะเคยเห็นในทีวีนิตยสารเวลาที่กาชะลองให้สัมภาษณ์ มูลค่ามันน้อยเสียเมื่อไหร่ ที่เป็นร้อยเป็นพันไร่ อีกทั้งตัวเรือนไทยที่เป็นไม้สักทอง ทั้งหลัง คิดอย่างคร่าวๆ ถลุงทั้งชาติก็คงไม่หมด “งั้นแกต้องอยู่ต่อ” ออกคำลัง ในทันที ดิสธรยิ้มอย่างสมใจ สุดท้ายแม่ก็ต้องช่วย
“จะทำยังไงฮะ”
“ไว้เป็นธุระของฉันเอง” แว่นกันแดด
กาชะลองวางสายจากคุณหญิงยุพาพักตร์ด้วยความหนักหน่วงใจ สุดท้าย ดิสธรก็เป็นแค่เด็กไม่ยอมโตคนหนึ่ง อยากได้อะไรก็ต้องได้ หญิงสาวนั่งหน้า มุ่ยเพราะต้องยอมให้ลูกชายท่านรัฐมนตรีอยู่ต่อในเมื่อภรรยาท่านอุตส่าห์Iทรมา ขอร้อง
หญิงสาวก้าวขึ้นไปบนเตียงนอน หยิบแก้วนมที่แพรสาเตรียมไว้ให้ยกขึ้นดื่ม ยิ่งคิดก็ยิ่งเสียใจที่หลงเอาอารมณ์ส่วนตัวมาเป็นใหญ่จนเอ็ดเด็กสาวเสียใหญ่โต นี่ก็คงน้อยใจอยู่แต่ยังไม่ลืมที่จะปรนนิบัติรับใช้เหมือนทุกครั้ง
ทอดสายตามองเหม่อออกไปยังดวงจันทร์ที่ฉายแสงนวลกระจ่าง นึกไป ถึงเหตุการณ์เมื่อช่วงหัวคํ่า แน่ใจได้ว่าสิงที่เห็นไม่ได้ตาฝาด มีใครสักคนลักลอบ เข้ามาในบ้านโดยที่ไม่มีทางรู้ว่าคนคนนั้นเป็นใครและมีวัตถุประสงค์อันใด
มันเริ่มเกิดขึ้นตั้งแต่หล่อนก้าวเข้ามาในบ้าน และมีทีท่าว่าจะเกิดขึ้นต่อไป เรื่อยๆ ไม่มีที่สินสุด ตราบเท่าที่มันยังไม่ได้สิงที่ต้องการ
“มีอะไรหรือเปล่าแพรสา” “เอ้อ…ยาหมดค่ะคุณปีบ”
“อะไร ยาหมด!” กาชะลองเสียงแข็ง ความเป็นห่วงผู้เป็นยายมีมากจน ลีมนึกถึงเรื่องอื่น คุณยายจะนอนได้อย่างไรหากขาดยา และที่บ้านกำลังมีเรื่อง ยุ่งๆ “แล้วทำไมไม่บอก เธอก็รู้นี่ว่าคุณยายต้องกินยาก่อนนอน ทำงานประสา อะไร เรื่องแค่นี้ก็รับผิดชอบไม่ได้ แล้วต่อไปมีเรื่องใหญ่กว่านี้ฉันจะเชื่อใจได้ยังไง”
แพรสานาตาคลอ อัดอั้นตันใจอย่างที่สุด แม้จะรู้ว่าเป็นความผิดแต่ก็ไม่ อยากตำหนิตัวเอง
หากคุณปีบได้รู้ว่าหล่อนเองมีเรื่องต้องหนักใจยังจะโวยวายอย่างนี้Iหม
“แล้วจะทำยังไง” กาซะลองยังเสียงแข็ง ยิ่งคิดไปถึงภาพที่แพรสาอยู่ใน อ้อมอกของศกรก็ยิ่งโกรธ มัวแต่ไปวุ่นกับเรื่องอื่นล่ะสิ ถึงได้หลงลืมหน้าที่
แต่ใจพลันอ่อนยวบเมื่อเห็นเด็กสาวนี้าตารี้น ประนมมือไหว้ปากคอสั่น
“แพร…กราบขอโทษค่ะคุณท่าน คุณปีบ” แว่นตา
นึกละอายใจ นี่หล่อนเอาอคติส่วนตัวมาเกี่ยวด้วยหรือเปล่า หากใม่มีเรื่อง ของนายตำรวจนั่น หล่อนจะโกรธแพรสาแค่นIหม กาซะลองเสียงอ่อนลง “เอา เถอะ ไม่เป็นไร พรุ่งนี้ก็จัดการบอกน้าฤษด์ด้วยแล้วกัน” ประคองผู้เป็นยายกลับ เข้าห้องโดยไม่ได้หันมามองคนที่ยืนอยู่ด้านหลัง ทันทีที่ร่างของนายลับตา คำสร้อย ก็ปราดเข้ามาหาเด็กสาว ผู้สูงวัยกว่าเอียงหน้าเข้ามากระซิบ
“ไม่มีอะไรหรอกแพร ที่คุณปีบเป็นมากก็คงจะพ่วงเรื่องที่คุณดิสธรมาวอแว เอ็งด้วยนั่นแหละ เพราะปกติคุณปีบก็ไม่ได้เป็นคนแบบนี้”
แพรสาหน้าเศร้า รู้อยู่เต็มอกว่าจะโทษผู้เป็นนายฝ่ายเดียวก็ไม่ได้เพราะ หล่อนเองก็บกพร่องในหน้าที่ แต่พลันใจชิ้นขึ้นมาหน่อยเมื่อป้าคำสร้อยพูดต่อ
“อดทนหน่อยแล้วกัน ข้าแอบได้ยินมาว่าพรุ่งนี้คุณปีบก็จะล่งคุณดิสธรกลับ กรุงเทพฯ แล้วล่ะ เอ็งก็คงจะหมดเรื่องยุ่งๆ หรอก”
เด็กสาวนึกค้านในใจ จะหมดได้อย่างไรในเมื่อคุณดิสธรไม่ใช่ปีญหาสำคัญ ปัญหาสำคัญของหล่อนคือนายแพทย์สฤษด์คุณต่างหาก และตอนนี้เขากำลังรอ หล่อนอยู่ที่ห้อง

แว่นกันแดด

Advertisements

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s